Τί μαθήματα βγάζουμε από την υπόθεση κορονοϊός;

Τί μαθήματα βγάζουμε από την υπόθεση κορονοϊός;
Source Date: 27/03/2020
Source Url: https://medyascope.tv/2020/03/27/bekir-agirdir-ile-soylesi-turkiyenin-koronavirusle-mucadelesinden-cikarilacak-dersler/

του Ruşen Çakır : ραδιοφωνική συζήτηση με τον Bekir Ağırdır, κοινωνιολόγο και διευθυντή της εταιρείας δημοσκοπήσεων KONDA

Η μάχη με τον κορονοϊό στηρίζεται σε δύο πυλώνες: το κράτος και την κοινωνία. Πώς είναι η μεταξύ τους σχέση ; Μέχρι αυτή τη στιγμή το κράτος ζητά συνεχώς πράγματα από την κοινωνία, την παρακαλά, κάνει προειδοποιήσεις... Υπάρχουν περιορισμοί όπως η απαγόρευση κυκλοφορίας αλλά αυτοί εισάγονται προοδευτικά ... Κατά πρώτον, μιλάμε για κάτι που κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνος. Εσύ πώς τα βλέπεις όλα αυτά;

Πράγματι, κανείς δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει μόνος του, ούτε το κράτος, ούτε η κοινωνία. Μίλησες για κράτος -κοινωνία, αλλά η υπόθεση έχει και διαστάσεις που είναι παγκόσμιες. Θα θυμάσαι για παράδειγμα τη συζήτηση που έκανα περί μεσοπαγετώνιας περιόδου από το 2014 ήδη: ενώ έχουμε μπροστά μας υποθέσεις που μπορούμε δύσκολα να διαχειστούμε, το μόνο μας όπλο, εργαλείο, μέσο που διαθέτουμε, είναι τα Έθνη-κράτη. Βεβαίως έχουμε διεθνείς οργανισμούς όπως π.χ. τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας αλλά αυτοί δεν έχουν την ικανότητα, τα μέσα, τα χαρακτηριστικά ή το ρόλο να αντιμετωπίσουν μια κρίση παγκόσμιας κλίμακας. Κι αφού είπαμε για την παγκόσμια διάσταση της κρίσης, ας έρθουμε στα καθ'ημάς.

Δεν είναι σωστό να κρίνουμε τα πράγματα ξεκινώντας με το ερώτημα "πέτυχαν ή απέτυχαν τα μέτρα μιας κυβέρνησης που έχει π.χ. έδρα την Άγκυρα". Ομοίως πάει για την τοπική αυτοδιοίκηση, τις οργανώσεις πολιτών κ.ο.κ., διότι εδώ δεν έχουμε απλά μια κρίση που περιορίζεται στα της δημόσιας υγείας, υπάρχουν κι άλλες διαστάσεις που απαιτούν κεφάλαια, μέτρα ευρείας εφαρμογής, κι εν τέλει, μια πολιτική ενός μόνο "εγκεφάλου" που να περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω μέχρι νοσοκομεία, πανεπιστήμια κτλ.. Είνια αναγκαίο να συμμορφωθεί η κοινωνία με υποδείξεις, μέτρα και προειδοποιήσεις. Για να εξασφαλιστεί μια κοινωνική συμμόρφωση χωρίς αμφιβολίες, ενστάσεις ή δισταγμούς, χρειάζεται συμμετοχή των ανθρώπων, μέσω κομμάτων, μέσω άλλων οργανώσεων ; δεν ξέρω, ίσως είναι τόσο σημαντικό, όσο το να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι πρόκειται για ένα ζήτημα ζωτικής σημασίας. Το δεύτερο στοιχείο είναι αυτό της διαφάνειας, δλδ., της διάδοσης στοιχείων: όσο και να βγαίνει ο τάδε δήμαρχος ή ο τάδε καλλιτέχνης και να προτρέπει τον κόσμο να μείνει σπίτι,  δεν πρόκειται να αυξηθεί το αίσθημα ανάγκης για συμμετοχή χωρίς στοιχεία, δεδομένα στατιστικά. Αντί να κουβεντιάζουμε πόσο ελλιπή είναι τα στοιχεία κάθε βράδυ στις 12, θα έπρεπε να τα διαθέτουμε και να μην περιοριζόμστε σε συστάσεις και παροτρύνσεις του στυλ "μείνετε σπίτι".

Θα θυμάσαι ότι στις αρχές Μάρτη κάναμε τη μηνιαία δημοσκόπηση για πολιτικές προτιμήσεις και δεν υπήρχε ακόμα εντοπισμένο περιστατικό στην Τουρκία, ενώ το ζήτημα είχε μπει στην επικαιρότητα. Το θεμελιώδες εύρημα που καταγράψαμε στις κοινοποιήσεις που κάνουμε παντού, από τους συνδρομητές της εταιρείας δημοσκοπήσεων μας ως τον πρόεδρο της Βουλής και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ήταν το εξής: ο πολίτης γνωρίζει μεν ό,τι χρειάζεται για τον ιό κι ό,τι πρέπει να κάνει, αλλά δεν το κάνει, δείτε π.χ. τα ποσοστά αυτώ που πλένουν τα χέρια τους. Εκκινώντας από αυτά τα στοιχεία καταλήξαμε ότι υπάρχει και μια πόλωση πάνω στο αίσθημα ανασφάλειας εντός κοινωνίας. Και για αυτούς τους λόγους κάναμε τις εξής συστάσεις είτε στους συνδρομητές μας που είναι εταιρείες, είτε στα όργανα λήψης αποφάσεων : "ό,τι και να κάνετε στο πεδίο αρμοδιοτήτων σας κάνετε το με τρόπο, αφενός, υποχρεωτικό, διότι οι άνθρωποι γνωρίζουν αλλά δεν πράττουν σύμφωνα με αυτή τη γνώση τους, αφετέρου, με διαφάνεια διότι αυτή μπορεί να εξασφαλίσει κλίμα εμπιστοσύνης στην εφαρμογή των μέτρων". [...]

Συνεπώς ό,τι συζητάμε αυτή τη στιγμή, π.χ., "βγήκαν ή δε βγήκαν στο δρόμο παρά την απαγόρευση;", υποδεικνύουν τις δύο παραπάνω ελλείψεις στα θέματα  διαφάνειας και εμπιστοσύνης.

Θα είδες χθες τη συνέντευξη τύπου του υπουργού υγείας και πιο γενικά το προφίλ ενός νέου πολιτικού ανδρός που σχηματίζεται στο πρόσωπό του από την αρχή της κρίσης. Εντούτοις έχουμε ελλείψεις στο θέμα της διαφάνειας, στους αριθμούς και κυρίως στους τόπους που εντοπίζονται κρούσματα και σημειώνονται θάνατοι, πράγμα που δεν γίνεται σε πολλά μέρη τους κόσμου. Εμείς εδώ έχουμε σιγα σιγά μια αλλαγή πάνω σε αυτό το θέμα αλλά... κατ'εσέ πόθεν αυτή η αποστασιοποίση από τη διαφάνεια ; σαν να μην είναι μόνο θέμα αυταρχισμού και να είναι μαζί κι ένα θέμα ...

Καλά σίγουρα, ο τρόπος διαχείρισης της σημερινής κρίσης δεν είναι σημερινός, είναι ένας τρόπος που έχει μακρά διάρκεια κι είναι ο τρόπος διαχείρισης που προτιμά το ΑΚΡ. Επομένως δεν μιλάμε για τη διαχείριση ζητημάτων, που αφορά αποκλειστικά στην επιδημία. Από το 2009 κι ειδικά μετά από τα γεγονότα στο Γκεζί, στα 2013, η κεντρική εξουσία στην Άγκυρα επιλέγει έναν βασικό διαχωρισμό: "εμείς κι αυτοί".

Τώρα που είμαι αναγκαστικά κλεισμένος σπίτι, κοιτάζω παλιά κείμενά μου και βρήκα ένα σχετικά με μια δήλωση βουλευτή αναφορικά με την πολιτική ανοίγματος στο κουρδικό και στο κόμμα HDP. Σε ερώτηση που του έκαναν του στυλ "γιατί μείνατε πίσω σε αυτά τα θέματα;", η απάντηση ήταν "αυτές οι παροτρύνσεις είναι διαβολικές". Αυτό θυμήθηκα τώρα που με ρώτησες, το κείμενο που έγραψα σχετικά με τη δήλωη αυτήν.

Δυστυχώς η κυβέρνηση είναι αρνητική σχεδόν πάντα στις προτάσεις που κάνει η αντιπολίτευση. Αυτό είναι λυπηρό. Και το βλέπουμε όλοι μας πως έπεσε η κοινωνία από το 2013 στη μέγγενη της πόλωσης. Ενώ λοιπόν χρειαζόταν να λαμβάνονται υπόψη οι απόψεις της αντιπολίτευσης, των οργανώσεων πολιτών (επιμελητήρια γιατρών, πολιτ. μηχανικών, κ.ο.κ.), πάνω σε οποιοδήποτε θέμα, από τα στάδια εφαρμογής των ευρωπαϊκών κριτηρίων ένταξης ως το κουρδικό, δεν είπαν ουτε μια φορά "ναι" σε πρόταση για συζήτηση που κατέθεσε η αντιπολίτευση στη Βουλή τα τελευταία 15 χρόνια. Άρα έχουμε αυτήν την αντίληψη περί άσκησης της εξουσίας.

Δεύτερον, σε παγκόσμια κλίμακα έχουμε ζητήματα από την κλιματική αλλαγή μέχρι τη μετανάστευση, ή τον κορονοϊό που έχουμε τώρα. Παντού λοιπόν βλέπουμε στη σκηνή να βγαίνει το έθνος-κράτος και να κοιτά κατα προτεραιότητα την ασφάλεια παρά την ελευθερία. Είμαστε σε αυτήν τη διαδικασία κι η Τουρκία δεν λειτουργεί ερήμην, ανεξάρτητα αυτής της διαδικασίας. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι το εξής: το ζήτημα δεν τελειώνει με το ερώτημα του κατα πόσον πήραν στα σοβαρά την επιδημία του ιού καθώς βλέπουμε πόσο εδραιωμένη είναι η νοοτροπία "εμείς κι αυτοί" στην αντίληψη περί εξουσίας που έχει το ΑΚΡ. [λεπτό 11:54 από σύνολο 35:08]

 

Από τον ίδιο συντάκτη