Γιατί καλέσαμε τους Σύριους ;

της Nevşin Mengü : και γιατί τους σέρνουμε τώρα; Ας είμαστε ειλικρινείς. Η Τουρκία αποφάσισε να ανοίξει τις πύλες της βάσει πολιτικού υπολογισμού

Καλώντας αυτούς τους ανθρώπους στην Τουρκία, η κυβέρνηση μετήλθε ενός λόγου περί βοηθείας σε πάσχοντες που θα ωφελούσε πολύ και στην υπόθεση της εκλογικής της βάσης. Στη βάση όμως της δουλειάς δεν υπήρχε το έλεος κι ο οίκτος αλλά υπολογισμοί εξουσίας. Αν έστεκαν οι λογαριασμοί, θα μιλούσαμε τώρα για μια άλλη Τουρκία, πράγμα βέβαι που δεν ισχύει.

Ας πάμε πίσω στα 2012 όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στη Συρία. Η Τουρκική κυβέρνηση λογάριαζε ότι ο αρχηγός του Συριακού Κράτους, Άσαντ, θα ανατρέπονταν σύντομα κι ότι, όπως και στην Αίγυπτο, έτσι στην Συρία θα ερχόταν στην εξουσία ένα κίνημα προσκείμενο στους Μουσουλμάνους Αδελφούς που υποστήριζε η Τουρκία. Το Χαλέπι θα γινόταν Γιοζγάτη [ΣτΜ: πόλη στην κεντρική Ανατολία], είχε γεμίσει τότε ο κόσμος υποσχέσεις για το πως θα προσευχόμαστε εκεί όπως κι εδώ.

Την περίοδο εκείνη η Τουρκία άνοιξε τα σύνορα με τη Συρία και κάλεσε τους Σύριους στην Τουρκία. Η τουρκική κυβέρνηση δεν το έκανε αυτό, εννοείται, ως άγγελος που κατήλθε επί γης. Έλκοντας τους Σύριους προς την Τουρκία, στόχευε να πάρει ανθρώπινο δυναμικό από τα χέρια του Άσαντ και να αφήσει το Συριακό καθεστώς χωρίς νομιμοποίηση λόγω διαρροής κι έλλειψης πληθυσμού.

Ένας δεύτερος λόγος για την έλξης Συρίων στην Τουρκία ήταν  έγνοια της τουρκικής κυβέρνησης για το στήσιμο μιας οργάνωσης proxy που θα πολεμούσε εκπροσωπόντας την στη Συρία. Εκπαίδευσε στρατιωτικά Σύριους νέους που προσκάλεσε στα εδάφη της Τουρκία και τους εξόπλισε με όπλα. Κι αυτοί οι "στρατιώτες" ήρθαν στην Τουρκία με τα παιδιά και τις οικογένειές τους.

Δοκίμασε ακόμα, πέρα από το να εκπαιδεύσει στρατιώτες, να μορφώσει την πολιτική εκείνη δύναμη που θα αναλάμβανε τα ηνία στη μετά-Άσαντ Συρία. Ο Άσαντ θα ξέμενε από νομιμοποίηση σύντομα, κι η κυβέρνηση που ανέτρεφε η Τουρκία θα αναλάμβανε στη θέση του. Όλα αυτά συνέβησαν βεβαίως κάτω από τα μάτια μας, τα βλέπαμε. Η κυβέρνηση κάλεσε τους Συρίους στην Τουρκία για δικούς της πολιτικούς υπολογισμούς [ΣτΜ: κι όχι από ανρθωπιστικό ή θρησκευτικό καθήκον]. Μόλις άρχισε να φαίνεται ότι δεν βγαίνουν οι υπολογισμοί, άρχισε να χρησιμοποιεί τους Σύριους ως απειλή απέναντι στην Ευρώπη.

Οι λογαριασμοί δεν έβγαιναν διότι, αντίθετα με την Αίγυπτο, στη Συρία δεν υπήρχαν οργανώσεις Μουσουλμάνων Αδελφών. Ο πατήρ Άσαντ τους είχε τιμωρήσει με βαριές ποινές ή τους είχε εξορίσει εκτός Συρίας. Αυτοί που έκαναν αντιπολίτευση στον Άσαντ προτίμησαν να ευθυγραμμιστούν έπειτα μαζί του βλέποντας ότι αυτός θα νικούσε. Κι έτσι η τουρκική κυβέρνηση δεν πήρε αυτό που ήθελε με τους Σύριους που προσκάλεσε.

Στην παρούσα φάση η κυβέρνηση απέκτησε την έγνοια του πως να παζαρέψει στη διεθνή κοινότητα το ότι η Τουρκία φιλοξένησε τους Σύριους βάσει ανθρωπιστικού ή ηθικού σκεπτικού. Η Τουρκία που έμεινε μόνη κι έρημη στο Ιντλιμπ, προσπαθεί να κάνει την Ευρώπη να πληρώσει "κουνώντας" προς το μέρος της πρόσφυγες το κόστος της διεθνούς της απομόνωσης. Σε αυτήν την επιχείρηση δεν ξεχνά να μιλά περί ηθικής και σοφίας. Γεμίζει τον αέρα με το επιχείρημα ότι εδώ και χρόνια φροντίζαμε 4 εκατομμύρια Σύριους.

Κι όμως ! η Τουρκία δεν είναι η μόνη χώρα που άνοιξε τις πύλες της σε πρόσφυγες. Αυτή τη στιγμή, το 10 % του πληθυσμού της Ιορδανίας και το 1/5 αυτού του Λιβάνου, αποτελούνται από Σύριους πρόσφυγες. Καλά που δεν ακούσαμε και την απειλή "για κοίτα καλά, θα τους μετακινήσω κι αυτούς".

Ας μη λέμε πλέον ψέμματα στους εαυτούς μας. Ήρθε ο καιρός να θυμηθούμε γιατί καλέσαμε τους Σύριους στην Τουρκία. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να πληρώσει το λογαριασμό της συριακής πολιτικής της τουρκικής κυβέρνησης, που δεν της βγήκε.

Μια Τουρκία που βάζει δυστυχείς ανθρώπους σε φουσκωτά και τους στοιβάζει σε λεωφορεία για να τους σύρει στην Ευρώπη, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να δίνει μια εικόνα τρομακτική κι ανεύθυνη.