Ανταπόκριση από τη Μόρια

της Nagehan Uskan: ενώ οι απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στο στρατόπεδο προσφύγων στη Μόρια της Λέσβου, δημιουργούν προστριβές και δυσκολίες μεταξύ των μεταναστών...

Οι αντιδράσεις των νησιωτών κατά της ύπαρξης του στρατοπέδου γίνονται πιο βίαιες. Κοντινό πλάνο στη διαδήλωση, αφενός, του "θέλουμε πίσω το νησί και τις ζωές μας", που οργάνωσαν κάτοικοι με την καθοδήγηση του δήμου, κι αφετέρου, στις φωνές που υψώνουν οι πρόσφυγεç.

Ακούμε την Nagehan Uskan

[πλάνο διαμαρτυρίας με το σλογκαν "Azadi", κινητικότητα στη διαμαρτυρία με εκκλήσεις "Come on, come on" και φωνή μωρών ή παιδιών]

Nagehan Uskan: από τις αρχές Γενάρη, το νησί έχει μπει σε μια κινητικότητα, ήδη ο μήνας είχε ξεκινήσει άσχημα, διότι εντός του στρατοπέδουν πέθαναν δύο άτομα, γίνονται σοβαρές συγκρούσεις μέσα, ποτέ δεν υπήρξε μια κατάσταση ηρεμίας εδώ που τα λέμε, και ξέρουμε τους βασικούς λόγους πολύ καλά, είναι οι απάνθρωπες συνθήκες, και πρέπει [οι άνθρωποι] να παραμένουν εδώ μέχρι να καταλήξει η διαδικασία αίτησης ασύλου. Εννοείται ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που έρχονται εδώ δεν θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, θέλουν να παν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και γνωρίζουν την κρίση [την οικονομική] που υπάρχει εδώ. Αλλά κατά κάποιο τρόπο, είναι καταδικασμένοι να μείνουν εδώ. Για αυτόν τον λόγο το νησί αυτό εδώ είναι για τους περισσότερους από τους μετανάστες/ πρόσφυγες μια φυλακή, σίγουρα το βλέπουν σαν φυλακή. Για να περάσουν στην ηπειρωτική χώρα, πρέπει να περάσουν από χώρια διαδικασίες που διαρκούν από 6 μήνες έως 1 χρόνο, εάν είναι τυχεροί.

Την πρώτη εβδομάδα [του Γενάρη] σκοτώθηκαν Αφρικανοί, αν θυμάμαι καλά, ένας κονγκολέζος, δύο σομαλοί, με μαχαίρι. Και την ίδια εβδομάδα, ένας νέος ιρανός αυτοκτόνησε εντός της φυλακής του στρατοπέδου στη Μόρια, μην αντέχοντας τις συνθήκες της φυλακής... Στην πραγματικότητα ασκείται ένα είδος, ας το πούμε, "υπεροχή" [ΣτΜ: του στυλ "έχω το πάνω χέρι"], από τα πλειονοτικά εθνοτικά ή εθνικά γκρουπ σε βάρος των μειοψηφικών κοινοτήτων. Παράδειγμα, το 2016 ήταν μεγαλύτερα σε αριθμό τα αραβικά γκρουπ κι εφάρμοζαν την "υπεροχή" πάνω σε αφγανούς, σήμερα είναι οι αφγανοί περισσότεροι και συμπεριφέρονται ανάλογα στους αφρικανούς.

Η πρώτη διαδήλωση έγινε στις 16 Γενάρη κι ήταν κατά των φυλακών, δηλαδή, κατά των συνθηκών που επικρατούν στις φυλακές εντός στρατοπέδου. Ήταν μια πολύ ζωντανή διαδήλωση, με τη συμμετοχή ανθρώπων που είχαν φυλακιστεί προηγούμενα και με τη συμμετοχή ακτιβιστών, ελλήνων, ήταν μια πολύ ενθουσιώδης, ωραία διαδήλωση, βεβαίως τα σλόγκαν είναι αυτά που βλέπουμε στα σοκάκια της [πόλης της] Μυτιλήνης, "Ελευθερία" [Azadi]. Κι ενώ τα προηγούμενα χρόνια υπήρχαν συγκρούσεις ανάμεσα στους αγγλόφωνους και τους γαλλόφωνους των αφρικανικών κοινοτήτων, τώρα οι αφρικανικές κοινότητες έχουν γίνει ένα και δρουν από κοινού όσο ποτέ άλλοτε. Κι οι επιθέσεις που γίνονται κατά των αφρικανών τους έκαναν να ξεκινήσουν τη διαδήλωσή τους αλλ'αυτή περιορίστηκε στο στρατόπεδο της Μόριας. Δεν μπόρεσαν να προχωρήσουν ως την πόλη, η αστυνομία τους έκοψε το δρόμο.

Στις 22 Γενάρη, έγινε μια σημαντική διαδήλωση εδώ, για την οποία είχε γίνει έκκληση 10 μέρες νωρίτερα. Κάναν λοιπόν μια έκκληση στον κόσμο που κατοικεί σε όλα τα νησιά που υπάγονται στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, [με το σκεπτικό] "πρέπει πλέον να βρεθεί μια λύση στο ζήτημα της μετανάστευσης" και στη Μυτιλήνη, δηλαδή, ο Δήμος Μυτιλήνης άνοιξε ένα τεράστιο πανό που έγραφε "θέλουμε πίσω τα νησιά μας, θέλουμε πίσω τις ζωές μας". Αυτό στην πραγματικότητα το κρέμασε, μεν, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, αλλά αφίσες διανεμήθηκαν σε όλα τα μαγαζιά κι όλοι [οι άνθρωποι] υιοθέτησαν την κίνηση. Δεν ήταν μια διαδήλωση οργανωμένη "από τα κάτω", αλλά κάτι που στηρίχτηκε "από τα πάνω" στο λαό, είχε ακόμα και μαθητές λυκείου που αναγκάστηκαν να συμμετάσχουν, το τοπικό Εμπορικό Επιμελητήριο προσκάλεσε τα μέλη του να κατεβάσουν τα ρολά και να συμμετάσχουν στη διαδήλωση, και την επόμενη μέρα έγινε το ίδιο στη Χίο, την παραεπόμενη στη Σάμο, μέχρι που να κατέληγε στην Αθήνα. Σχεδιάστηκε  λοιπόν μια μεγάλη πορεία, διότι ένα από τα μεγάλα θέματα, όταν ήρθε στα πράγματα η Νέα Δημοκρατία, μια από τις υποσχέσεις της ήταν ότι "θα καθαρίσουμε τα νησιά από μετανάστες". Αλλά ενώ ο αριθμός των μεταναστών στη Μόρια ήταν 7.000 άτομα, όταν ήρθαν στην εξουσία τον Ιούνιο, σήμερα έχει ξεπεράσει τους 20.000. Κι αυτοί [ΣτΜ: η τοπική αυτοδιοίκηση] θέλαν να δείξουν στους ψηφοφόρους ότι ενδιαφερόμαστε από κοντά για το θέμα, [με το σκεπτικό] "δεν είμαστε οι πραγματικοί υπεύθυνοι για την κατάσταση, ας κάνουμε τη φωνή μας να ακουστεί στην Αθήνα".

Το σλόγκαν αυτό "το θέλουμε πίσω τα νησιά μας, τις ζωές μας" μπορεί να είναι πολύ σκληρό, κάθετο, αλλά μπορεί να ειπωθεί και προς την Ε. Ε., και προς την Αθήνα, και, ναι, σίγουρα προς τους μετανάστες. Βεβαίως υπήρχε και το εξής διακύβευμα, κι αρκετοί έλληνες φίλοι προειδοποίησαν τις μέρες προ της διαδήλωσης τους μετανάστες εντός στρατοπέδου να μη βγουν εκείνη τη μέρα από εκεί, διότι η διαδήλωση είχε μέσα της το ενδεχόμενο να μετατραπεί σε ρατσιστική κίνηση. Ήρθαν λοιπόν με λεωφορεία απ'όλα τα χωριά, κι η διαδήλωση έγινε αρκετά μεγάλη. Δηλαδή ένα 10% του νησιού συμμετείχε με ενθουσιασμό. Λόγος μίσους δεν διατυπώθηκε, δέν υπήρξε τίποτα σαν "θάνατος στους πρόσφυγες, να φύγουν απο εδώ" κτλ..  Στην πραγματικότητα αρκετός κόσμος παθιάστηκε με τη σημαία, μάλλον επειδή ήρθε σε επαφή με την πλειοψηφία [ΣτΜ: την εθνική], και δυσκολεύομαι πραγματικά να χαρακτηρίσω αυτήν την διαδήλωση ως δεξιά, διότι συμμετείχαν και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή αριστερά τμήματα του πληθυσμού.

[5:45 από 15:06 λεπτά βιντεο-παρουσίασης]