Ζούμε ένα καθεστώς μη-λογοδοσίας

Ζούμε ένα καθεστώς μη-λογοδοσίας
Source Date: 28/04/2021
Source Url: https://www.diken.com.tr/talat-pasa-deneyimi/?fbclid=IwAR0GPTvDvk3hafSbdn4BjT-EQbGiX2Ai-D_43VHq2Lff1KFhcAYFFQ7XKGQ

του DAĞHAN IRAK : Η Αρμενική Γενοκτονία είναι η βάση του «αφού την έβγαλε καθαρή αυτός

Ήθελα να σας γράψω ένα πολύχρωμο άρθρο για την Πρωτομαγιά, θα το έγραφα αν το κράτος επέτρεπε ή εξασφάλιζε τον εορτασμό, αλλά ήρθαμε αντιμέτωποι με την ανάγκη να γράψουμε ένα μονόχρωμο άρθρο μετά την 24η Απρίλη. Χαλαρώστε, δεν προτίθεμαι να στολίσω τον χαρακτηρισμό της γενοκτονίας ως τέτοιας από τον αμερικανό πρόεδρο. Το τι είπε δεν μ’ενδιαφέρει και πολύ. Αυτό που μ’ενδιαφέρει είναι τι λέμε ή τι δεν λέμε εμείς στους εαυτούς μας.

Καθώς αυτό που δεν λέμε μας είναι γνωστό, ας μιλήσουμε πάνω σε αυτό που λέμε.

Και φέτος όπως κάθε χρόνο τελέσαμε την 24η Απρίλη Μέρα Εξαγρίωσης κι Αφρίσματος κατά του Κόσμου με "τελετές" στη χώρα μας και στις αντιπροσωπείες της στο εξωτερικό. Τα επιχειρήματα των κρατικών αξιωματούχων και των υπερμάχων του κράτους λανσαρίστηκαν χύμα από το «Ό,τι έγινε, έγινε» ως το «Εμείς δεν τους σφάξαμε, αυτοί μας έσφαξαν», κι από το «Μιλάς για Αρμένιους, για πες για τους Ινδιάνους» ως το «Ναι τους κόψαμε κι αν χρειαστεί θα το ξανακάνουμε». Απ’αυτά αναμενόταν να προκύψει μια 100% πειστική υπεράσπιση, κι αφού οι πολλοί επείσθησαν και σιγουρεύτηκαν, ορίστηκαν οι εχθροί και οι προδότες της Τουρκίας.  

Το επιχείρημα που παρακολούθησα με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον μέσα σε αυτήν την αναμμένη ατμόσφαιρα ήταν το «Ας αφήσουμε την ιστορία στους ιστορικούς». Δεν λέω ότι είμαι ιστορικός αλλά καθώς έχω σπουδάσει ιστορία και ιστοριογραφία έχω συμμετάσχει σε έρευνες και project ιστορίας. Κάθε φορά που ακούω τη φράση «Ας αφήσουμε την ιστορία στους ιστορικούς», στο μυαλό μου έρχεται ένα project που δούλεψα σχετικά με την ιστορία μιας ξεχωριστής λέσχη μας. «Να τα αρχεία», μου είπαν, «δείξε ότι μας ανέθεσε τη λέσχη ο Ατατουρκ». Έτσι ανατίθεται στην Τουρκία η ιστορία, στους ιστορικούς.

Σήμερα όμως θέλω να μιλήσω περισσότερο για το επιχείρημα «Ναι, τους σφάξαμε, πέρνα μια βόλτα να σφάξουμε κι εσένα (αλλά αυτό δεν είναι γενοκτονία)». Αναμφίβολα η μετατροπή κάθε είδους ακροδεξιάς θέρμης με κλίση προς τη βία σε εθνικό-τοπικό δόγμα από το μπλοκ εξουσίας ΑΚΡ – ΜΗΡ, εξασφάλισε μια άνεση που δεν διέθετε προηγούμενα κάθε εκφραστής του επιχειρήματος. Ακόμα κι ο Ümit Özdağ που περνά 364 μέρες το χρόνο σκορπώντας μίσος κατά των αιτούντων ασύλου, χωρίς να ξέρεις αν είναι με την συμπολίτευση ή με την αντιπολίτευση, έκανε μια εξαίρεση φέτος κι αφιέρωσε τη μέρα στους Αρμενίους. Θα σκέφτηκε «ας μη πάει τζάμπα η απειλή που πέταξα» κι απείλησε ευθέως τον βουλευτή του HDP, Garo Paylan με την «αναβίωση του πειράματος του Ταλάτ πασά». Το τι ακριβώς εννοούσε με αυτήν την πρόταση είναι σαφές.

Επειδή όμως ο λαός της Τουρκίας έζησε κι άλλο ένα «πείραμα του Ταλάτ πασά» από τα 1915 κι έπειτα, θα μιλήσουμε λίγο για αυτό.

Όταν εξετάζει κανείς την ιστορία της μοντέρνας Τουρκίας, έρχεται κι επανέρχεται διαρκώς ένα θέμα : «πώς τη βγάζουμε καθαρή» ειδικά όταν η δουλειά έχει γίνει στο όνομα του κράτους.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι και τόσο δύσκολη για να την καταλάβει κανείς: παρατηρώντας τους ιδρυτικούς μας μύθους για την κοινωνία και τους θεσμούς, αντιλαμβανόμαστε ότι ένα κράτος σχεδιασμένο να υποκαταστήσει τον Θεό, και μια αδιαπραγμάτευτη πίστη στο αιώνιο δίκαιο αυτού του κράτους, φέρνει όσους περνούν στη κατοχή της κρατικής εξουσίας σε θέση θεού και σε μια θέση «δεν δίνω λογαριασμό». Σε μέρη και στιγμές που κάτι τέτοιο δεν είναι αρκετό, πίπτει, εννοείται, ράβδος.  Όταν λέμε κάτοχοι του κράτους, δεν μιλάμε για την όποια κυβέρνηση ή πολιτική εξουσία αλλά για το γεγονός της κατοχής των κρατικών θεσμών και της διατήρησής τους όπως και να’χει παρά την όποια κοινωνική αντίδραση.  

To «πείραμα του Ταλάτ πασά» που ανέφερε ο Ümit Özdağ, αναπαριστά την πρακτική των πασάδων Enver, Talat και Cemal να κάνουν δουλειά κατά πως τους κόβει, θεωρώντας εαυτούς κράτος, και να μη λογοδοτούν ούτε στη δικαιοσύνη, ούτε στην ιστορία, μέχρι του σημείου της ανθρωποσφαγής. Ας αφήσουμε προς το παρόν κατά μέρος την Αρμενική γενοκτονία. Εών το γεγονός και μόνο ότι Ενβερ, Ταλάτ και Τζεμάλ έβαλαν την Οθωμανική αυτοκρατορία στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, στρώσαν το έδαφος για τη συνθήκη των Σεβρών κι οδήγησαν ως και 35.000 στρατιώτες στο θάνατο στο Sarıkamış, αρκεί ως λόγος για να τους μνημονεύουμε με κατάρες, μέσα στο ταραγμένο σοβινιστικό μυαλό της Τουρκίας καθόμαστε και συζητούμε και μαλώνουμε για το αν είναι πιο μεγάλος ήρωας ο τελευταίος σουλτάνος που δραπέτευσε με Βρετανικό πολεμικό σκάφος ή ο Ενβερ που έφυγε με γερμανικό.

Στην πραγματικότητα, τo «πείραμα του Ταλάτ πασά» που ανέφερε ο Ümit Özdağ,  είναι κάτι που ζούμε όλοι μας, κάτι στο οποίο έχει συμμετάσχει κι ο ίδιος. Μπορεί κι απειλεί άνετα τον Garo Paylan με σφαγή επειδή ξέρει ότι δεν θα πάθει τίποτα. Ακριβώς όπως έχουμε μια συλλογική μνήμη μια μακράς λίστας ανθρώπων από τον   Nazaret Dağavaryan ως τον Hrant Dink.

Ο Ümit Özdağ ξέρει κι ότι δεν είναι μόνος, κι ότι οι γραμμές μεταξύ των πολιτικών μπλοκ που θεωρούνται πολύ πολωμένα, θα ξεθωριάσουν. Και δεν έχει άδικο. Για παράδειγμα δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς πως ο εκπρόσωπος τύπου του CHP, Faik Öztrak, μπαίνει στον κορμό του κόμματος-κράτους για το οποίο ρωτά δύο εβδομάδες τώρα που πήγαν 128 δις δολάρια και δεν χάνει την ευκαιρία να επιτεθεί στο HDP με αφορμή την Αρμενική Γενοκτονία. Μια που δίνεται η ευκαιρία επίθεσης και στους Αρμενίους, και στους Κούρδους και στους εκλεγμένους εκπροσώπους τους, είναι για να αναλογιστεί ο υπέρμαχος του κράτους Φαϊκ πασάς τα λεφτά που κλάπηκαν από το λαό;

Ζούμε ένα καθεστώς μη-λογοδοσίας. Το ξεπεράσαμε κι αυτό και ζούμε κάθε μέρα την άνεση όσων ξέρουν πως θα τη βγάλουν καθαρή σε κάθε περίπτωση. Γινόμαστε μάρτυρες στο όργιο της αδιαντροπιάς που έκοψε στο λαό το λογαριασμό του «καθολικού λοκντάουν», αφού αναγκάστηκε λόγω ανικανότητας και κακών προθέσεων, αμέσως μετά από τις «επιτυχίες» με τις οποίες αυτό-επαινούνταν κι ας αφήσουμε τα «δεν ντρέπονται;».

Όλοι ξέρουν πλέον ενστικτωδώς ποιος κάνει τι, ποιος λέει τι : ο Özdağ ξέρει ότι δεν θα δικαστεί λόγω της απειλής περί σφαγής, ο Υπουργός Υγείας ότι δεν θα του ζητήσει κανείς λογαριασμό, τα καμάρια του ΑΚΡ που κυκλοφορούν με Camaro αγορασμένες με λεφτά του λαού ότι δε θα γίνει τίποτα αν τύχει και βρεθούν σε αστυνομικό τμήμα, όσοι έχουν 5 μισθούς από κρατικά ταμεία ότι δεν θα τους ζητήσει κανείς τα ρέστα… Αυτοί που το αρνούνται περισσότερο είναι αυτοί που ξέρουν καλύτερα και το τι γίνεται και το τι θα γίνει…

Εμείς καθώς το αρνούμαστε δημιουργήσαμε ένα καθεστώς 100 ετών ατιμωρησίας και μη-λογοδοσίας. Καταραστείτε το αν θέλετε. Η Αρμενική Γενοκτονία είναι η βάση του «αφού την έβγαλε καθαρή αυτός, εγώ γιατί να μη την βγάλω». Να λοιπόν το «πείραμα του Ταλάτ πασά» στο οποίο καταδικάστηκε η κοινωνία στην Τουρκία, αυτό είναι. Ας απαντήσει ο αναγνώστης στο αν «το αξίζαμε;», το να μην αλλάζουν τα πράγματα εμένα μου πέφτει βαρύ.

Από τον ίδιο συντάκτη