Έκθεση Εργατικών Ατυχημάτων 2019

από το Bianet: ο Kansu Υıldırım ήταν μόνο ένας από τους προσαχθέντες της αστυνομίας την Κυριακή 12 Ιανουαρίου που θα παρουσιαζόταν η Έκθεση Εργατικών Ατυχημάτων 2019 για την Τουρκία και την Άγκυρα

Οι συλληφθέντες Pınar Abdal, Özgür Bozkurt, Furkan Bircan, Osman Çokaman και Zarife Çamalan έκαναν δηλώσεις μόνο κατά τη διάρκεια της προσαγωγής : "Το 2019 έχασαν τη ζωή του 1.736 εργάτες. Δεν θέλουμε να πεθαίνουμε σε ώρα εργασίας". Μετά από τα διαδικαστικά στην Ασφάλεια, αφέθηκαν ελεύθεροι και μιλήσαμε με τον Kansu Υıldırım:

"Η σύλληψή μας είναι μέρος μιας πολιτικής εκφοβισμού"

"Επιχειρήσαμε ως Παρατηρητήριο Κανόνων Εργατικής Ασφάλειας και Υγείας (ISIG) να έλξουμε την προσοχή πάνω σε 56 εργατικά ατυχήματα στην Άγκυρα και 1.736 αντίστοιχα για το σύνολο της Τουρκίας. Η αστυνομία εμπόδισε με μια αυθαίρετη ενέργεια τη συνέντευξη τύπου που οργανώσαμε μπροστά στο Μνημείο των Εργατών Ορυχείων, επιδεικνύοντάς μας απόφαση της Περιφέρειας. Κι έτσι περάσαμε στην κοινή γνώμη το κείμενο της συνέντευξης τύπου διαβάζοντάς το, αφού η αστυνομία δεν μας επέτρεψε να το παρουσιάσουμε κανονικά. Η ενέργεια αυτή που έγινε προκειμένου να αποσιωπηθούν από τη δημοσιότητα τα εργατικά ατυχήματα δεν είναι τίποτα άλλο από μια πολιτική εκφοβισμού.

Εντούτοις, τα εργατικά ατυχήματα συνιστούν το πιο ορατό πρόσωπο των μεσαιωνικών συνθηκών εργασίας που εξαπλώνει σε κάθε τομέα της καθημερινής ζωής ο καπιταλισμός. Κι είναι για αυτό το λόγο που είναι σημαντικό το σλογκαν του Παρατηρητηρίου 'σε ποιόν πόλεμο χάνουμε τόσους φίλους;'. Ζούμε κάθε μέρα στους χώρους εργασίας ένα ταξικό πόλεμο. Απολύονται εργάτες που ζητούν τα δικαιώματά τους, άλλοι που οργανώνουν δράσεις μπροστά από χώρους εργασίας, μένουν εκτεθειμένοι στη βία που ασκούν οι δυνάμεις ασφαλείας".

Η παιδική εργασία

"Κατ'αυτήν την έννοια το 2019 ήταν μια χρονιά που συνεχίστηκαν οι εργατικοί αγώνες, τα εργατικά ατυχήματα κι η οικονομική κρίση. Το χρόνο που μας πέρασε, έχασαν τη ζωή τους 115 γυναίκες και 1.621 άνδρες σε εργατικά ατυχήματα. Οι περισσότεροι θάνατοι σημειώθηκαν στη γεωργία-δασοκομία (442), στα εργοτάξια-δρόμους (336), στις μεταφορές (234). Η πρώτη αιτία για αυτή την κατάσταση, πέρα από το πλήθος θέσεων απασχόλησης σε αυτούς τους τομείς, είναι η αύξηση της πίεσης πάνω στους εργάτες για απόδοση και παραγωγικότητα ώστε να επιταχυνθεί η συσώρεσυη κεφαλαίου, και ο περιορισμός των μέτρων ασφαλείας καθώς αυτά αντιμετωπίζονται ως εξτρα έξοδα.

Σε αυτήν εδώ τη χώρα έχασαν τη ζωή τους δουλεύοντας 67 παιδιά από ηλικίες κάτω των 14 κι έως τα 18 έτη. Και κάθως πρέπει να βρίσκονται στις σχολικές αίθουσες με τους συνομηλίκους τους, αυτή εδω η κατάσταση αποτελεί ντροπή για όλη την κοινωνία. Η παιδική εργασία πρέπει να απαγορευτεί κι οι πολιτικές που εκθέτουν παιδιά στο έλεος των αφεντικών πρέπει να εγκαταλειφθούν".

Οι πρόσφυγες ως δεξαμενή φθηνής κι ανασφάλιστης εργασίας

"Άλλη μια χαίνουσα πληγή είναι οι συνθήκες διαβίωσης και εργασίας των μεταναστών και προσφύγων... 112 πρόσφυγες και μετανάστες έχασαν τη ζωή τους στα 2019 στην Τουρκία. Σύμφωνα με την απήχηση που βρίσκουν στις ειδήσεις, τα ατυχήματα σημειώνονται περισσότερο στους κλάδους του υφάσματος και των υπηρεσιών. Αν σκεφτούμε δηλώσεις εκ μέρους επιχειρήσεων, του στυλ 'αν δεν υπήρχαν Σύριοι, θα είμαστε καμμένοι από χέρι', γίνεται φανερό ότι σε περιόδους κρίσης η φθηνή κι ανασφάλιστη εργασιακή δύναμη είναι βασικά πρόσφυγες και μετανάστες εργάτες. Οι άνθρωποι αυτοί που αγωνίζονται να επιβιώσουν σε κακές συνθήκες στέγασης, διατροφής, εργασίας, αναγκάζονται να δουλέψουν ανασφάλιστοι κατά 99,9% και μετατρέπονται σε στόχο της εθνικιστικής προπαγάνδας. Θυμόμαστε τον Μουσταφα Ελ Ρετζεπ που βρέθηκε νεκρός στην άκρη ενός δρόμου στα Άδανα. Δόθηκε ψυχή τε και σώματι στο εργοστάσιο που δούλευε κι αποκαλύφθηκε, έπειτα, ότι το πτώμα του εγκαταλείφθηκε από τον ιδιοκτήτη του εργοστασίου και τρεις εργαζομένους, τυλιγμένο σε κουβέρτα.

Αν δούμε τώρα την κατανομή των ατυχημάτων κατά μορφή απασχόλησης, βρίσκουμε 1.433 μισθωτούς εργάτες κι υπαλλήλους και 303 αυτοαπασχολούμενους, κυρίως, αγρότες και τεχνίτες. Το ποσοστό δηλαδή των νεκρών μισθωτών είναι 83%. Το ποσοστό των αυτοαπασχολούμενων 17%. Αυτοί αναγκάζονται κατα κύριο λόγο να δουλεύουν με το κατώτατο μισθό αλλά και με πολύ χαμηλότερους μισθούς από αυτόν. Κι όταν γλιτώνουν από τα εργατικά ατυχήματα, παλεύουν με τη φτώχεια και τις καθημερινές δυσκολίες.

"Εργάτες εξακολουθούν να πεθαίνουν"

Για τους παραπάνω λόγους, λέμε ότι τα εργατικά εγκλήματα είναι μια πολιτική. Ένα ποσοστό άνω του 95% των εργατών που έχασαν τη ζωή τους δουλεύοντας, δεν ήταν εγγεγραμμένοι σε σωματείο, συνδικάτο, και αποτελείται από εργάτες που αναγκάζονται να δουλεύουν ανασφάλιστοι. Και γι'αυτό βρίσκω σημαντικές και πολύτιμες τις μεμονωμένες δράσεις εργατών που απολύονται επειδή συνδικαλίστηκαν ή εκείνων που αντιστέκονται μπροστά σε χώρους εργασίας από την άποψη της πάλης των τάξεων.

[στη φωτογραφία Σημείωμα για τον Μεταφραστή και τον Αναγνώστη: "Δεν είναι εργατικό ατύχημα, είναι (εργατικό) έγκλημα"]